Je hebt ondertussen veel verschillende dingen geleerd over programmeren in Python, zoals variabelen, datatypes, operatoren, de print functie, for-loops, en hoe je een subtotaal kan bijhouden. In deze oefening ga je al je kennis combineren om een algoritme te maken. Dat wil zeggen dat je moet plannen hoe de functie stap voor stap moet werken, en het daarna pas kan implementeren.

Achtergrond

We hebben het in de vorige oefening over DNA gehad. DNA is een polymeer dat bestaat uit twee strengen die in elkaar gedraaid zijn (dubbele helix). Elke streng is een keten van nucleotiden, en elke nucleotide bevat één van de vier basen: Adenine (A), Cytosine (C), Guanine (G), en Thymine (T). De volgorde van deze basen in de DNA-streng bepaalt de genetische informatie die in het DNA opgeslagen is.

De manier waarop de twee strengen van het DNA aan elkaar gekoppeld zijn, is dat A altijd aan T koppelt, en C altijd aan G. Dit betekent dat als je de volgorde van de basen in één streng weet, je ook de volgorde van de basen in de andere streng kan bepalen.

Het volledige DNA van de mens bestaat uit ongeveer 3 miljard basenparen of dus ongeveer 6 miljard nucleotiden. Wij gaan in deze oefening een heel klein deel van één van deze DNA-strengen beschouwen, daarvan maken we het complementaire gedeelte, die je dus krijgt door elke A te vervangen door T, elke T te vervangen door A, elke C te vervangen door G, en elke G te vervangen door C.

Opdracht

Maak een functie die een tekst (string) als invoer neemt (een DNA-streng). De functie geeft het complement van de DNA-streng terug.